لیپولیز چیست ؟ جایگاه آن در زیبایی زنان کجاست؟

لیپولیز تزریقی روش جدیدی است که در آن ترکیباتی به قسمت بافت تحت درم تزریق می شود که تجمعات کوچک چربی را در ناحیه حل می نماید. کاربرد این روش در علم زیبایی به  سرعت در حال گسترش است. لیپولیز تزریقی اولین بار در سال ۱۹۸۸ معرفی شد. این روش ابتدا با مخالفت جراحان زیبایی رو به رو گردید، اما اکنون به دلیل نتایج بسیار خوبی که داشته و عوارض جانبی کم آن جایگاه ثابتی در زمینه زیبایی پیدا کرده است. 

مواد مورد استفاده در لیپولیز تزریقی

ماده ای که در این روش تزریق می شود فسفاتیدیل کولین نام دارد که یک لسیتین استخراج شده از  گیاه سویا است. فسفاتیدیل کولین در غشا همه سلول ها موجود است و با غلظت بیشتری در غشا  سلول های کبد و سلولهای بافت چربی (ادیپوسیت ها) حضور دارد. همچنین به طور طبیعی در ریه جنین از ماه چهارم به بعد مشاهده شده و مانع به هم چسبیدن دیواره ریه موقع بزرگ و کوچک شدن این  اندام می شود. همچنین فسفاتیدیل کولین نقش مشابهی در لغزنده سازی (لوبریکاسیون) روده ها دارد. 

فسفاتیدیل کولین نه تنها برای اهداف زیبایی استفاده می شود بلکه به صورت تزریقی یا خوراکی  برای درمان مشکلات پزشکی نظیر آمبولی چربی، برخی بیماریهای کبدی و اختلالات جدی متابولیسم چربی هم استفاده می شود. بدین منظور دوز تجویز روزانه تزریقی آن بسیار بیشتر از دوز مورد استفاده برای حل کردن چربی ها است. به علاوه تحقیقات متعددی به منظور بررسی اثرات احتمالی فسفاتیدیل کولین در نورولوژی، کاردیولوژی و اثرات ضد پیری آن در حال انجام است. 

روش کار 

برای تبدیل فسفاتیدیل کولین به شکل قابل تزریق برای لیپولیز به حلالی نیاز است که دترجنت هم باشد. بدین منظور داکسی کولیک اسید استفاده می شود. برای رسیدن به اثر دلخواه، حضور دو ماده دتر جنت (فسفاتیدیل کولین و داکسی کولیک اسید) ضروری است. 

علاوه بر فسفاتیدیل کولین و داکسی کولیک اسید، بنزیل الکل هم در مقادیر کم به عنوان محافظ استفاده می شود. ترکیب حاصل (فسفاتیدیل کولین، داکسی کولیک اسید و بنزیل الکل) با  سوزنهای باریک به بافت چربی زیر درم تزریق میگردد. ترکیب فوق همانند دترجنت عمل  کرده و غشا دو لایه سلولهای چربی را حل می نماید. در نتیجه این کار یک لایه نازک چربی در  اندازه نانو یک میلیونیوم (میلیمتر) تشکیل می شود. همزمان آنزیمهای ذخیره در سلول های چربی  آزاد شده و به تدریج و طی یک دوره ۸ هفته ای محتوای چربی بافت را تجزیه می نمایند. این دوره ۸ هفته ای را دوره ذوب (melting cycle) می گویند. محصولات تجزیه آنزیمی به کبد منتقل شده و در آنجا متابولیزه می گردد. بر اساس اینکه در کدام ناحیه از بدن تزریق انجام شود حدود یک تا  چهار جلسه برای درمان مورد نیاز است. فاصله بین جلسات تقریبا ۸ هفته است، اما اکثر بیماران فقط به یک یا دو جلسه تزریق برای رسیدن به نتیجه مناسب نیاز دارند. 

در استفاده از فسفاتیدیل کولین برای مصارف زیبایی باید به محدودیتهای ممکن برای ذوب  چربی ها واقف بود. بیماران ایده آل اغلب وزن طبیعی دارند، ورزش می کنند و مراقب رژیم غذایی خود هستند. این افراد تجمعات کوچک چربی دارند که از طریق رعایت نکات فوق از بین نرفته اند. 

مراحل درمان سلولیت با تزریق فسفاتیدیل کولین 

روش لیپولیز بیشتر برای درمان چربی ناحیه چانه و غبغب، چربی اضافه نواحی زیر بغل و روی  بازو، افتادگی شکم، قسمت خارجی و داخلی ران و بالای زانو به کار میرود. همچنین لیپولیز برای  درمان سلولیت و لیپوما (رشد) خوش خیم بافت چربی نیز کاربرد دارد. 

شکل (۱۳-۳) درمان غبغب قبل از درمان سمت چپ بعد از درمان سمت راست 

لیپولیز روش خوبی برای درمان ناهمواری های ایجاد شده در پوست متعاقب لیپوساکشن است و  گاهی برای درمان نواحی اطراف ناف و قسمت داخل ران به لیپوساکشن ارجح است. فقط در  حدود ۱% موارد، نتیجه دلخواه از لیپولیز به دست نمی آید که در این موارد اقدامات دیگر مثل  جراحی ممکن است نیاز باشد. 

عوارض

عوارض جانبی بعد از تزریق لیپولیز عبارتند از: تورم، قرمزی، کبودی، اختلالات جزیی در  جریان خون ناحیه و اسهال خفیف در روز اول پس از تزریق. البته اغلب این عوارض با انجام یک روش استاندارد و مناسب رخ نمی دهند. طبق اسناد بیشتر از ۶۰۰۰۰ بیمار بدون بروز هیچ عارضه جدی با این روش درمان شده اند. 

به طور خلاصه تزریق لیپولیز با استفاده از فسفاتیدیل کولین ممکن است به عنوان یک روش  خیلی موثر و بی خطر برای درمان تجمعات ناخواسته چربی به کار رود و جایگاه خود را در علم زیبایی پیدا کند.